شبدیز

توضیحات

یک راست رفتم سر اصل مطلب . باید چیزی می‌گفتم که توان طفره رفتن نداشته باشد . کنارش زانو زدم و گفتم : « من دختر شوکتم » این بار او بود که جن دیده بود . به اطراف نگاه کرد « شوکت ؟ خودش کجاس ؟ » چشمانم پر از اشک شد « پس درسته ؟ شما سیف اللهی ؟ تو رو خدا بگو برادرم کجاس ؟ »
به هم ریخته بود و گوشه لبش می‌پرید و چشم‌هایش را تند تند به هم می‌زد. با لکنت گفت : « من ، من به برادر تو چکار دارم ؟ » بلند شد و به اطراف نگاه کرد . با اینکه پیری خمیده‌اش کرده بود ، مشخص بود در جوانی بلند بالا بوده است . با آشفتگی گفت : « شوکت ؟ » بلند شدم و با لجاجت گفتم : « برادرم» دستهایش را در هوا تکان داد « من شی می‌دانم ؟ از اقبال بپرسید ، اصلا از کجا معلوم تو دختر شوکتی؟ » ساکت شد و دوباره گفت : « پس شوکت شوهر کرده باز » اقبال ، این اسم برایم آشنا بود . گفتم : « اقبال همونه که زن دکتر هندیه بود ؟ » انگار انتظار نداشت او را بشناسم . روی چارپایه‌اش نشست. عکس نوشین را که در گوشیم داشتم نشانش دادم « لبخند زد ، انگار یک لحظه همه چین و چروک‌های پیری‌اش از میان رفت » کاملا مشخص بود که دلش غنج رفت با همان لبخند به من نگاه کرد و گفت : « هیچ پیر نشده‌ها »